poniedziałek, 20 listopada 2017

Powstanie Machabeuszy - Kawaleria Seleukidów cz. I - Lekka jazda

Monarchia Seleukidów zawsze mogła się pochwalić największymi i najbardziej zróżnicowanymi kontyngentami jazdy spośród wszystkich państw hellenistycznych. Zawdzięczała to posiadaniu rdzenia terenów dawnego państwa Achemenidów z zamieszkującymi ją ludami szczycącymi się tradycjami kawaleryjskimi.[1] Z tego samego powodu istniała również potrzeba posiadania przez nich dużych mobilnych sił w walce z nomadami. Kawaleria również stanowiła drugą, ważną część typowej armii hellenistycznej bowiem jej trzon, jakim była ciężka falanga macedońskiego typu, który choć potężny od czoła na równinach wymagał elementu rekompensującego jego główną wadę, jaką była mała odporność na ataki z flanki.
Dzięki opisowi Polibiusza możemy prześledzić, jakie konkretne jednostki ciężkiej kawalerii wchodziły w skład sił Antiocha IV.[2] Niestety autorzy żydowscy nie przekazali nam zbyt wielu informacji dotyczących seleukidzkich formacji jazdy wysyłanych do Judei. Wiemy dla przykładu, że liczną kawalerię przywiódł ze sobą Gorgiasz oraz Lizjasz.[3] Z reguły pomijają one nie tylko opis ich wyglądu ale też roli jaką kawaleria spełniała na polu bitwy,  nawet nie wspominają o jej uczestnictwie danej bitwie, przez co identyfikacja większości jej oddziałów sprawia problemy. Trudność też dotyczy nie tylko kawalerii syryjskiej lecz również żydowskiej. O obecności tej ostatniej tej ostatniej dowiadujemy się tylko przypadkiem, jak to ma miejsce w odniesieniu się do Dozyteusza.[4] Można jednak spróbować zidentyfikować jaką kawalerię mieli wówczas Seleukidzi.

Prodromoi

czwartek, 16 listopada 2017

Powstanie Machabeuszy - Piechota Seleukidów cz. IV - Lekkozbrojni i najemnicy

Kolejną ważną część piechoty w armii seleukidzkiej byli lekkozbrojni, zwani promahoi bądź psiloi.[1] Składali się z łuczników, procarzy i oszczepników, tanich z powodu małej ilości wyposażenia.[2] W trakcie bitwy używano ich do rozpoczynania starcia, prowokowania wroga do ataku i wprowadzania zamieszania w jego szeregach. Wykonywali również rozpoznanie przedpola, wyszukując zasadzki wroga, a także wspierali resztę armii w natarciu.[3] W Dafne pojawił się zaledwie jeden oddział takiej piechoty złożony z Cylicyjczyków.[4] Nie musi to jednak oznaczać braku takowych w tym okresie, bowiem większość lekkozbrojnych dostarczała liczna ludność podbita, głównie ze wschodu, a także najemnicy. Wyróżnili się w czasie szturmowania przełęczy Phormion, zdobywając umocnione pozycje żołnierzy Lagidów.[5] Pod Rafią walczyło ponad dwadzieścia dwa tysiące lekkozbrojnych, którzy stanowili jedną trzecią całości sił piechoty.[6] W bitwie pod Magnezją po stronie syryjskiej stanęło dwadzieścia pięć tysięcy harcowników.[7]

Procarz

wtorek, 14 listopada 2017

Powstanie Machabeuszy - Piechota Seleukidów cz. III. Piechota "rzymska"

Licząca pięć tysięcy żołnierzy tzw. „rzymska” piechota jaka wzięła udział w paradzie w Dafne pojawiła się na polu bitwy pod Beth-Zacharia.[1] Początków tej formacji należy upatrywać w pobycie Antiocha IV Epifanesa w Rzymie w charakterze zakładnika, który pozwolił mu lepiej zapoznać się z rzymską armią. Potrzebę przeprowadzenia refom wojskowych motywowała zapewne klęską jaką odniosło  królestwo Syrii podczas wojny w latach 192-188 p.n.e, a zwłaszcza pod Magnezją, gdzie armia Seleukidów została rozbita przez mniejsze siły rzymsko-pergamońskie. Pokazała ona wyższość szyku manipularnego nad klasyczną armią hellenistyczną opierającą swą siłę na falandze macedońskiej, groźnej od czoła lecz z wrażliwymi na oskrzydlenie flankami.[2]