Powstanie Machabeuszy - armia Judy Machabeusza

Chcąc lepiej zrozumieć konieczność użycia i sposób działania poszczególnych formacji armii syryjskiej musimy wpierw scharakteryzować zagrożenie jakie kolejne kontyngenty wojska Seleukidów usiłowały zwalczyć. Mowa oczywiście o siłach powstańczych kierowanych przez Machabeuszy. Niestety źródła pomijają wiele jej ważnych aspektów oraz nie są czasami ze sobą zgodne przez co próby zrekonstruowania wojsk Judy stanowią trudne zadanie.[1]

Według II Księgi Machabejskiej  początkowa liczbę powstańców jakich zgromadził wokół siebie Juda wynosiła sześć tysięcy ludzi. [2] Nie wiemy czy armia Judy liczyła tylu żołnierzy w jego pierwszych bitwach,  miała być jednak słabsza niż wojsko Serona pod Beth-Horon.[3] Pierwszą poważną niezgodność pomiędzy autorami Ksiąg Machabejskich napotykamy w ich opisach bitwy z Nikanorem pod Emmaus, w której miało wziąć od trzech do sześciu tysięcy żydowskich wojowników. Podobnie różnią się one nieco w kwestii jej organizacji.[4]

Mapa działań Judy Machabeusza. Niestety po czesku.

OM Autocarretta 36, 132ª Divisione corazzata "Ariete", Egypt 1942 - Perry Miniatures 28mm

10° Reggimento Genio Guastatori. Włoska ciężarówka transportująca w Bolt Action 12-stu ludzi. Nieco większa niż Jeep Willys. Przeszła w zeszłą sobotę chrzest bojowy w armii właściciela.

Powstanie Machabeuszy - Zarys Konfliktu, cz. II.

              Przeciwko temu opowiedział się w Modin ród Machabeuszy, prowadzony przez Matatiasza, wokół którego gromadziła się opozycja.[1]  Po zabiciu królewskiego wysłannika ukrył się on w górach, z których kierował akcjami przeciwko gospodarstwom zwolenników hellenizmu. Matatiasz umarł około roku 166, gdy miała miejsce ceremonia w Dafne. Dowództwo przejął Juda, jego syn, z racji swych zdolności militarnych. Kontynuował on nadal zbieranie sił oraz działania partyzanckie.[2] Początkowo Syryjczycy posłali do uciszenia tych rozruchów jedynie lokalne wojsko z Samarii, na którego czele stanął eparcha Apoloniusz. Został on jednak zabity, a swą porażką przyczyniał się jedynie do poprawienia stanu uzbrojenia powstańców.  Zadanie stłumienia powstania przekazano zatem Ptolemeuszowi, namiestnikowi  Celesyrii i Fenicji. Zorganizował on kolejną wyprawę pod wodzą Serona, zakończoną klęską w wąwozie pod Beth-Horon.[3]

Juda Machabeusz odbiera miecz zabitemu Apoloniuszowi.